चिमटीत पकडलेला क्षण…

चिमटीत पकडलेला क्षण…..
चमत्कारच घडला म्हणायचा माझ्या आयुष्यात …. डिसेंबर 2012… ध्यानी मनी स्वप्नीही येणं केवळ अशक्यच होतं…


माझी एक जिव्हाळ्याची मैत्रीण pottery करायची. आता ती जे काय करायची ते करायची…आणि वर तूही कर .. तूही कर… असा भुंगाच लावायची माझ्यामागे…
मीही वस्ताद… जाम नाहीच म्हटलं तिला…

म्हटलं… अग, एकच कला भिनलीय माझ्यात… नौटंकी करणे अर्थात नम्र विनम्र अभिनय …

रक्तातच आहे ग बाई माझ्या ते… DNA मधेच म्हण ना!!!…अगदी सहज येतं माझ्यातून ते…’
अग पण…
पण वगैरे काही नाही… दुसरी कुठलीही कला म्हणजे मोठ्ठा ‘पण’ आहे माझ्यासाठी…
नाही म्हणजे नाही… A big NO


माझं गणित पहिल्यापासून पक्कं, त्यामुळे करकटकाने भूमितीतली नक्षी काढून कशीबशी पास व्हायची मी चित्रकलेत.

पतंग उडवणारा मुलगा वगैरे आयुष्यात काढता आला नाही मला… अ.. श…क्य होतं तेव्हाही आणि आत्ताही…


माझ्याकडे एक व्हिडिओ कॅमेरा आहे आणि तो आणला तेव्हा एक मराठी चित्रपट मी त्या कॅमेऱ्यावर केला होता शूट…. तेव्हा तिच्याच घरात शूटिंग केलं होतं मी…


मग तुझा कॅमेरा घेऊन ये आणि आम्ही pottery करताना शूट कर…
का नाही… करेन की अगदी आनंदाने करेन……
आणि पोहोचले ना मी धारावीच्या कुंभारवाड्यात… तिथंच त्यांचा क्लास चालायचा…

तिथं मला एक मस्त व्यक्ती भेटली…

म्हणजे ते होते ह्यांच्या शिक्षकांचे वडील… 60च्या दशकात जे एक सो एक अप्रतिम हिंदी चित्रपट झाले, त्यात मोठमोठे मातीचे pots त्यांनी बनवून दिले होते… त्यावेळच्या बहुतेक सगळ्या मोठया डायरेक्टर्स बरोबर त्यांनी काम केलं होतं…

इथे तर सगळे मोठ्ठे छोटे होऊन असं चिखलात खेळत होते… आणि मी जाम टेर खेचत होते त्यांची.
कॅमेरा हातात घेऊन मी त्यांच्यातून अशी फिरत होते .. अगदी ‘touch me not… please’ चेहेऱ्यानं… त्या चिखलातून अलगद वाट काढत… पण माझी वाट न लागू देता…


शूटिंग तर 10 मिनिटातच संपलं … मी उगीचच टवाळक्या करत होते…त्यांच्या चिखलात माखलेल्या रूपड्यावरून…

आणि अचानक चिखलाचा एक गोळा त्यातल्याच एकीने फेकला माझ्या दिशेनी ७-८ फुटांवरून…

आणि ओरडली ‘झेल तो निलू…’


काही कळायच्या आत मी reflexively तो झेलला…माझे कपडे खराब व्हायला नको… म्हणून असेल…


That’s that…

तो स्पर्श … ओल्या मातीचा….
त्यानंतर आजतागायत त्यात पूर्ण गाडून घेतलंय मी स्वतःला…

आहे फक्त जाणीव…

एक अननुभूत जाणीव…

Once you touch clay… it touches you deep within…
It’s very ‘touching’ … the clay….

क्रमशः …

Neelkanti Patekar™ &©

28th Oct 2020. 20.45 hrs.

कृष्णार्पण… कृष्णार्पण… कृष्णार्पण…

गोष्ट कधीची ते कुणी कधी नव्हतं सांगितलं … पण लहानपणच्या आजीच्या गोष्टीतली ही खूप आवडती गोष्ट… सांगायला आजीला आवडायची आणि ऐकायला आम्हाला… आजी कुठलीही असो… पण ही संवय असायचीच.. काहीही आपलं कृष्णार्पण म्हणायचं.. जेवण झालं की.. एखादं काम यशस्वी झालं की… अगदी दारावर कुणी आलं आणि भिक्षा… माधुकरी… दिली तरीही कृष्णार्पण.. असं का?? म्हटलं तर फक्त हसून द्यायचं..
आणि गोष्ट तशी साधीच होती…
एक कीर्तनकार देवळात कीर्तन करायचा तेव्हा देवळातल्या गर्दीत एक म्हातारी एका कोपऱ्यात वाती वळत कीर्तन ऐकायची.. एक वात करून बाजूला ठेवली की पुटपुटायची ओठातल्या ओठात… कृष्णार्पण… कुणाच्या काय.. तिच्याही नकळत घडायचं हे… कीर्तन संपलं की देवाला नमस्कार करायचा, बुवांच्या पाया पडायचं आणि आपलं सामान गुंडाळून घरी परतायचं.
दिवसामागून दिवस जात होते, आणि एक दिवस बुवांचं कीर्तन असं काही रंगलं… आजी ऐकता ऐकता मान डोलवत वाती वळत होती… कृष्णार्पण म्हणत होती…
आणि अचानक पुष्पक विमान की हो उतरलं देवळाच्या परिसरात. सगळे अवाक्… कुणासाठी आलं.. बुवांसाठीच असणार.. बुवांनी गाभाऱ्या कडे वळून दंडवत घातलं आणि सगळ्यांचा निरोप घेतल्यासारखं करत पुष्पक विमानाकडे प्रस्थान ठेवलं…
विमानातून उतरलेले दूत शोधत होते कुणाला… बुवांना कळलं .. सगळ्यांना कळलं.. पुष्पक बुवांसाठी नव्हतं आलं…
दूत बसलेल्या म्हाताऱ्याकोताऱ्यांमधून वाट काढत पुढे जात होते.. प्रत्येकाच्या मनात उमललेली , ‘माझ्यासाठी …?’ ही आशा क्षणात मालवत होती… आपण नाही तर कोण??? उत्सुकतेने नजर दूतांचा मागोवा घेत होती…
कोण… ?
‘आज्जी… आजी…’
‘काय रे..? कृष्णार्पण..’ वात जुडीत ठेवत आजी विचारत्या झाल्या..
‘तुम्हाला न्यायला आलोय…’
‘थांब रे बाबा.. ह्या दोन वाती झाल्या की झालंच… बुवांचं कीर्तन का थांबलंय…?’
‘देवांनी बोलावणं धाडलंय… ‘
‘बुवाsss’ आजींनी वर बघितलं तर बुवा हातात हार आणि कपाळावर नाम काढायची तार घेऊन नतमस्तक उभे होते…
‘आजी, चला…’
एव्हाना वातींची जुडी झाली होती.. कृष्णार्पण .. म्हणत आजींनी ती कनवटीला लावली… चष्म्याच्या भिंगातून बारीक डोळ्याने सगळं न्याहाळत बोलल्या, ‘देवाचं बोलावणं … निघते आता…’ का .. कशाला .. कुठे.. कसलाच प्रश्न ना मनात आला आजींच्या ना चेहेऱ्यावर .. ना ओठांवर…
तुकारामांना आलं होतं विमान … तसंच आजींना ही … नशीबवान गो बाय…कृष्णार्पण…’ माझी आजी सुस्कारायची..
खूप मोठी होईपर्यंत कधी कळलंच नाही… नक्की गोष्टीत काय घडलं आणि का घडलं…?
दरम्यान आजीही देवाघरी गेली…
एकदा अशीच गावी गेले होते… गावचं देऊळ आमच्या वाड्याच्या चौकात … देवळात बुवा आजीचीच गोष्ट सांगत होते..
कृष्णार्पण… कृष्णार्पण … कृष्णार्पण…
मी क्षणात जीवाचा कान करून खांबाला टेकले… एव्हढ्या सगळ्यांमध्ये देवांनी पुष्पक आजींसाठीच धाडलं… बुवा बोलत होते… आयुष्याचा प्रत्येक क्षण निरिच्छ पणे जगत आजी कृष्णाला अर्पण करत होत्या… आयुष्य जसं येत होतं तशा सामोऱ्या जात होत्या.. का रे बाबा मीच.. म्हणून विचारत नव्हत्या… मिळाल्याची ना असोशी होती .. ना न मिळाल्याची खंत… इतकं की देवाचं बोलावणंही कुठल्याही प्रश्नाशिवाय मान्य झालं…
कृष्णार्पण… श्वासातला श्वास तीच नेणिव… जाणिवेच्याही पलीकडची… कालानुगतिक… अव्याहत… मी … माझं.. मला… कुठं मागं सुटलं आणि कधी .. तेही ना ठावे…
तो नेमून देत होता ते करणं … आणि केल्यावर त्यालाच अर्पण करणं… सहजी… देवाला पोचतं ते हे … असून नसणं… तू देतोयस ते मान्य .. आणि तुझ्यातच विलीन करायचं तेही मान्य …
बुवा बोलत होते…

कित्येक वर्षांनी हे उत्तर मिळणार होतं … सहजी…
अट्टाहासाने शोध न घेताही आत आत झिरपत होतं…
गोष्ट ना आजीची राहिली .. ना तिच्यासाठी आलेल्या पुष्पक विमानाची…
झिरपत गेलं … अणुरेणूत …कृष्णार्पण… कृष्णार्पण… कृष्णार्पण…
जे करतो त्याचं श्रेय मला हवं… मला हवं…
कशाला ग बाई..
म्हण कृष्णार्पण आणि हो मोकळी…
अंतर्बाह्य रिकामी…
श्रेय साचेल तीळातीळाननं… अहंभाव वाढेल मणामणानं…
देव आहे की नाही … हा भाग सोड.. तू तर आहेस ना…
मग करत रहा… आणि अवकाशात रिती होत रहा… रिती होत रहा … रिती होत रहा…
कृष्णार्पण … कृष्णार्पण … कृष्णार्पण…

Neelkanti Patekar™ &©
Oct 25th 2020.
16.34 pm

कृष्णार्पण… कृष्णार्पण… कृष्णार्पण…

गोष्ट कधीची ते कुणी कधी नव्हतं सांगितलं … पण लहानपणच्या आजीच्या गोष्टीतली ही खूप आवडती गोष्ट… सांगायला आजीला आवडायची आणि ऐकायला आम्हाला… आजी कुठलीही असो… पण ही संवय असायचीच.. काहीही आपलं कृष्णार्पण म्हणायचं.. जेवण झालं की.. एखादं काम यशस्वी झालं की… अगदी दारावर कुणी आलं आणि भिक्षा… माधुकरी… दिली तरीही कृष्णार्पण.. असं का?? म्हटलं तर फक्त हसून द्यायचं..
आणि गोष्ट तशी साधीच होती…
एक कीर्तनकार देवळात कीर्तन करायचा तेव्हा देवळातल्या गर्दीत एक म्हातारी एका कोपऱ्यात वाती वळत कीर्तन ऐकायची.. एक वात करून बाजूला ठेवली की पुटपुटायची ओठातल्या ओठात… कृष्णार्पण… कुणाच्या काय.. तिच्याही नकळत घडायचं हे… कीर्तन संपलं की देवाला नमस्कार करायचा, बुवांच्या पाया पडायचं आणि आपलं सामान गुंडाळून घरी परतायचं.
दिवसामागून दिवस जात होते, आणि एक दिवस बुवांचं कीर्तन असं काही रंगलं… आजी ऐकता ऐकता मान डोलवत वाती वळत होती… कृष्णार्पण म्हणत होती…
आणि अचानक पुष्पक विमान की हो उतरलं देवळाच्या परिसरात. सगळे अवाक्… कुणासाठी आलं.. बुवांसाठीच असणार.. बुवांनी गाभाऱ्या कडे वळून दंडवत घातलं आणि सगळ्यांचा निरोप घेतल्यासारखं करत पुष्पक विमानाकडे प्रस्थान ठेवलं…
विमानातून उतरलेले दूत शोधत होते कुणाला… बुवांना कळलं .. सगळ्यांना कळलं.. पुष्पक बुवांसाठी नव्हतं आलं…
दूत बसलेल्या म्हाताऱ्याकोताऱ्यांमधून वाट काढत पुढे जात होते.. प्रत्येकाच्या मनात उमललेली , ‘माझ्यासाठी …?’ ही आशा क्षणात मालवत होती… आपण नाही तर कोण??? उत्सुकतेने नजर दूतांचा मागोवा घेत होती…
कोण… ?
‘आज्जी… आजी…’
‘काय रे..? कृष्णार्पण..’ वात जुडीत ठेवत आजी विचारत्या झाल्या..
‘तुम्हाला न्यायला आलोय…’
‘थांब रे बाबा.. ह्या दोन वाती झाल्या की झालंच… बुवांचं कीर्तन का थांबलंय…?’
‘देवांनी बोलावणं धाडलंय… ‘
‘बुवाsss’ आजींनी वर बघितलं तर बुवा हातात हार आणि कपाळावर नाम काढायची तार घेऊन नतमस्तक उभे होते…
‘आजी, चला…’
एव्हाना वातींची जुडी झाली होती.. कृष्णार्पण .. म्हणत आजींनी ती कनवटीला लावली… चष्म्याच्या भिंगातून बारीक डोळ्याने सगळं न्याहाळत बोलल्या, ‘देवाचं बोलावणं … निघते आता…’ का .. कशाला .. कुठे.. कसलाच प्रश्न ना मनात आला आजींच्या ना चेहेऱ्यावर .. ना ओठांवर…
तुकारामांना आलं होतं विमान … तसंच आजींना ही … नशीबवान गो बाय…कृष्णार्पण…’ माझी आजी सुस्कारायची..
खूप मोठी होईपर्यंत कधी कळलंच नाही… नक्की गोष्टीत काय घडलं आणि का घडलं…?
दरम्यान आजीही देवाघरी गेली…
एकदा अशीच गावी गेले होते… गावचं देऊळ आमच्या वाड्याच्या चौकात … देवळात बुवा आजीचीच गोष्ट सांगत होते..
कृष्णार्पण… कृष्णार्पण … कृष्णार्पण…
मी क्षणात जीवाचा कान करून खांबाला टेकले… एव्हढ्या सगळ्यांमध्ये देवांनी पुष्पक आजींसाठीच धाडलं… बुवा बोलत होते… आयुष्याचा प्रत्येक क्षण निरिच्छ पणे जगत आजी कृष्णाला अर्पण करत होत्या… आयुष्य जसं येत होतं तशा सामोऱ्या जात होत्या.. का रे बाबा मीच.. म्हणून विचारत नव्हत्या… मिळाल्याची ना असोशी होती .. ना न मिळाल्याची खंत… इतकं की देवाचं बोलावणंही कुठल्याही प्रश्नाशिवाय मान्य झालं…
कृष्णार्पण… श्वासातला श्वास तीच नेणिव… जाणिवेच्याही पलीकडची… कालानुगतिक… अव्याहत… मी … माझं.. मला… कुठं मागं सुटलं आणि कधी .. तेही ना ठावे…
तो नेमून देत होता ते करणं … आणि केल्यावर त्यालाच अर्पण करणं… सहजी… देवाला पोचतं ते हे … असून नसणं… तू देतोयस ते मान्य .. आणि तुझ्यातच विलीन करायचं तेही मान्य …
बुवा बोलत होते…

कित्येक वर्षांनी हे उत्तर मिळणार होतं … सहजी…
अट्टाहासाने शोध न घेताही आत आत झिरपत होतं…
गोष्ट ना आजीची राहिली .. ना तिच्यासाठी आलेल्या पुष्पक विमानाची…
झिरपत गेलं … अणुरेणूत …कृष्णार्पण… कृष्णार्पण… कृष्णार्पण…
जे करतो त्याचं श्रेय मला हवं… मला हवं…
कशाला ग बाई..
म्हण कृष्णार्पण आणि हो मोकळी…
अंतर्बाह्य रिकामी…
श्रेय साचेल तीळातीळाननं… अहंभाव वाढेल मणामणानं…
देव आहे की नाही … हा भाग सोड.. तू तर आहेस ना…
मग करत रहा… आणि अवकाशात रिती होत रहा… रिती होत रहा … रिती होत रहा…
कृष्णार्पण … कृष्णार्पण … कृष्णार्पण…

Neelkanti Patekar™ &©
Oct 25th 2020.
16.34 pm

कृष्णार्पण… कृष्णार्पण… कृष्णार्पण…

गोष्ट कधीची ते कुणी कधी नव्हतं सांगितलं … पण लहानपणच्या आजीच्या गोष्टीतली ही खूप आवडती गोष्ट… सांगायला आजीला आवडायची आणि ऐकायला आम्हाला… आजी कुठलीही असो… पण ही संवय असायचीच.. काहीही आपलं कृष्णार्पण म्हणायचं.. जेवण झालं की.. एखादं काम यशस्वी झालं की… अगदी दारावर कुणी आलं आणि भिक्षा… माधुकरी… दिली तरीही कृष्णार्पण.. असं का?? म्हटलं तर फक्त हसून द्यायचं..
आणि गोष्ट तशी साधीच होती…
एक कीर्तनकार देवळात कीर्तन करायचा तेव्हा देवळातल्या गर्दीत एक म्हातारी एका कोपऱ्यात वाती वळत कीर्तन ऐकायची.. एक वात करून बाजूला ठेवली की पुटपुटायची ओठातल्या ओठात… कृष्णार्पण… कुणाच्या काय.. तिच्याही नकळत घडायचं हे… कीर्तन संपलं की देवाला नमस्कार करायचा, बुवांच्या पाया पडायचं आणि आपलं सामान गुंडाळून घरी परतायचं.
दिवसामागून दिवस जात होते, आणि एक दिवस बुवांचं कीर्तन असं काही रंगलं… आजी ऐकता ऐकता मान डोलवत वाती वळत होती… कृष्णार्पण म्हणत होती…
आणि अचानक पुष्पक विमान की हो उतरलं देवळाच्या परिसरात. सगळे अवाक्… कुणासाठी आलं.. बुवांसाठीच असणार.. बुवांनी गाभाऱ्या कडे वळून दंडवत घातलं आणि सगळ्यांचा निरोप घेतल्यासारखं करत पुष्पक विमानाकडे प्रस्थान ठेवलं…
विमानातून उतरलेले दूत शोधत होते कुणाला… बुवांना कळलं .. सगळ्यांना कळलं.. पुष्पक बुवांसाठी नव्हतं आलं…
दूत बसलेल्या म्हाताऱ्याकोताऱ्यांमधून वाट काढत पुढे जात होते.. प्रत्येकाच्या मनात उमललेली , ‘माझ्यासाठी …?’ ही आशा क्षणात मालवत होती… आपण नाही तर कोण??? उत्सुकतेने नजर दूतांचा मागोवा घेत होती…
कोण… ?
‘आज्जी… आजी…’
‘काय रे..? कृष्णार्पण..’ वात जुडीत ठेवत आजी विचारत्या झाल्या..
‘तुम्हाला न्यायला आलोय…’
‘थांब रे बाबा.. ह्या दोन वाती झाल्या की झालंच… बुवांचं कीर्तन का थांबलंय…?’
‘देवांनी बोलावणं धाडलंय… ‘
‘बुवाsss’ आजींनी वर बघितलं तर बुवा हातात हार आणि कपाळावर नाम काढायची तार घेऊन नतमस्तक उभे होते…
‘आजी, चला…’
एव्हाना वातींची जुडी झाली होती.. कृष्णार्पण .. म्हणत आजींनी ती कनवटीला लावली… चष्म्याच्या भिंगातून बारीक डोळ्याने सगळं न्याहाळत बोलल्या, ‘देवाचं बोलावणं … निघते आता…’ का .. कशाला .. कुठे.. कसलाच प्रश्न ना मनात आला आजींच्या ना चेहेऱ्यावर .. ना ओठांवर…
तुकारामांना आलं होतं विमान … तसंच आजींना ही … नशीबवान गो बाय…कृष्णार्पण…’ माझी आजी सुस्कारायची..
खूप मोठी होईपर्यंत कधी कळलंच नाही… नक्की गोष्टीत काय घडलं आणि का घडलं…?
दरम्यान आजीही देवाघरी गेली…
एकदा अशीच गावी गेले होते… गावचं देऊळ आमच्या वाड्याच्या चौकात … देवळात बुवा आजीचीच गोष्ट सांगत होते..
कृष्णार्पण… कृष्णार्पण … कृष्णार्पण…
मी क्षणात जीवाचा कान करून खांबाला टेकले… एव्हढ्या सगळ्यांमध्ये देवांनी पुष्पक आजींसाठीच धाडलं… बुवा बोलत होते… आयुष्याचा प्रत्येक क्षण निरिच्छ पणे जगत आजी कृष्णाला अर्पण करत होत्या… आयुष्य जसं येत होतं तशा सामोऱ्या जात होत्या.. का रे बाबा मीच.. म्हणून विचारत नव्हत्या… मिळाल्याची ना असोशी होती .. ना न मिळाल्याची खंत… इतकं की देवाचं बोलावणंही कुठल्याही प्रश्नाशिवाय मान्य झालं…
कृष्णार्पण… श्वासातला श्वास तीच नेणिव… जाणिवेच्याही पलीकडची… कालानुगतिक… अव्याहत… मी … माझं.. मला… कुठं मागं सुटलं आणि कधी .. तेही ना ठावे…
तो नेमून देत होता ते करणं … आणि केल्यावर त्यालाच अर्पण करणं… सहजी… देवाला पोचतं ते हे … असून नसणं… तू देतोयस ते मान्य .. आणि तुझ्यातच विलीन करायचं तेही मान्य …
बुवा बोलत होते…

कित्येक वर्षांनी हे उत्तर मिळणार होतं … सहजी…
अट्टाहासाने शोध न घेताही आत आत झिरपत होतं…
गोष्ट ना आजीची राहिली .. ना तिच्यासाठी आलेल्या पुष्पक विमानाची…
झिरपत गेलं … अणुरेणूत …कृष्णार्पण… कृष्णार्पण… कृष्णार्पण…
जे करतो त्याचं श्रेय मला हवं… मला हवं…
कशाला ग बाई..
म्हण कृष्णार्पण आणि हो मोकळी…
अंतर्बाह्य रिकामी…
श्रेय साचेल तीळातीळाननं… अहंभाव वाढेल मणामणानं…
देव आहे की नाही … हा भाग सोड.. तू तर आहेस ना…
मग करत रहा… आणि अवकाशात रिती होत रहा… रिती होत रहा … रिती होत रहा…
कृष्णार्पण … कृष्णार्पण … कृष्णार्पण…

Neelkanti Patekar™ &©
Oct 25th 2020.
16.34 pm

कृष्णार्पण… कृष्णार्पण… कृष्णार्पण…

गोष्ट कधीची ते कुणी कधी नव्हतं सांगितलं … पण लहानपणच्या आजीच्या गोष्टीतली ही खूप आवडती गोष्ट… सांगायला आजीला आवडायची आणि ऐकायला आम्हाला… आजी कुठलीही असो… पण ही संवय असायचीच.. काहीही आपलं कृष्णार्पण म्हणायचं.. जेवण झालं की.. एखादं काम यशस्वी झालं की… अगदी दारावर कुणी आलं आणि भिक्षा… माधुकरी… दिली तरीही कृष्णार्पण.. असं का?? म्हटलं तर फक्त हसून द्यायचं..
आणि गोष्ट तशी साधीच होती…
एक कीर्तनकार देवळात कीर्तन करायचा तेव्हा देवळातल्या गर्दीत एक म्हातारी एका कोपऱ्यात वाती वळत कीर्तन ऐकायची.. एक वात करून बाजूला ठेवली की पुटपुटायची ओठातल्या ओठात… कृष्णार्पण… कुणाच्या काय.. तिच्याही नकळत घडायचं हे… कीर्तन संपलं की देवाला नमस्कार करायचा, बुवांच्या पाया पडायचं आणि आपलं सामान गुंडाळून घरी परतायचं.
दिवसामागून दिवस जात होते, आणि एक दिवस बुवांचं कीर्तन असं काही रंगलं… आजी ऐकता ऐकता मान डोलवत वाती वळत होती… कृष्णार्पण म्हणत होती…
आणि अचानक पुष्पक विमान की हो उतरलं देवळाच्या परिसरात. सगळे अवाक्… कुणासाठी आलं.. बुवांसाठीच असणार.. बुवांनी गाभाऱ्या कडे वळून दंडवत घातलं आणि सगळ्यांचा निरोप घेतल्यासारखं करत पुष्पक विमानाकडे प्रस्थान ठेवलं…
विमानातून उतरलेले दूत शोधत होते कुणाला… बुवांना कळलं .. सगळ्यांना कळलं.. पुष्पक बुवांसाठी नव्हतं आलं…
दूत बसलेल्या म्हाताऱ्याकोताऱ्यांमधून वाट काढत पुढे जात होते.. प्रत्येकाच्या मनात उमललेली , ‘माझ्यासाठी …?’ ही आशा क्षणात मालवत होती… आपण नाही तर कोण??? उत्सुकतेने नजर दूतांचा मागोवा घेत होती…
कोण… ?
‘आज्जी… आजी…’
‘काय रे..? कृष्णार्पण..’ वात जुडीत ठेवत आजी विचारत्या झाल्या..
‘तुम्हाला न्यायला आलोय…’
‘थांब रे बाबा.. ह्या दोन वाती झाल्या की झालंच… बुवांचं कीर्तन का थांबलंय…?’
‘देवांनी बोलावणं धाडलंय… ‘
‘बुवाsss’ आजींनी वर बघितलं तर बुवा हातात हार आणि कपाळावर नाम काढायची तार घेऊन नतमस्तक उभे होते…
‘आजी, चला…’
एव्हाना वातींची जुडी झाली होती.. कृष्णार्पण .. म्हणत आजींनी ती कनवटीला लावली… चष्म्याच्या भिंगातून बारीक डोळ्याने सगळं न्याहाळत बोलल्या, ‘देवाचं बोलावणं … निघते आता…’ का .. कशाला .. कुठे.. कसलाच प्रश्न ना मनात आला आजींच्या ना चेहेऱ्यावर .. ना ओठांवर…
तुकारामांना आलं होतं विमान … तसंच आजींना ही … नशीबवान गो बाय…कृष्णार्पण…’ माझी आजी सुस्कारायची..
खूप मोठी होईपर्यंत कधी कळलंच नाही… नक्की गोष्टीत काय घडलं आणि का घडलं…?
दरम्यान आजीही देवाघरी गेली…
एकदा अशीच गावी गेले होते… गावचं देऊळ आमच्या वाड्याच्या चौकात … देवळात बुवा आजीचीच गोष्ट सांगत होते..
कृष्णार्पण… कृष्णार्पण … कृष्णार्पण…
मी क्षणात जीवाचा कान करून खांबाला टेकले… एव्हढ्या सगळ्यांमध्ये देवांनी पुष्पक आजींसाठीच धाडलं… बुवा बोलत होते… आयुष्याचा प्रत्येक क्षण निरिच्छ पणे जगत आजी कृष्णाला अर्पण करत होत्या… आयुष्य जसं येत होतं तशा सामोऱ्या जात होत्या.. का रे बाबा मीच.. म्हणून विचारत नव्हत्या… मिळाल्याची ना असोशी होती .. ना न मिळाल्याची खंत… इतकं की देवाचं बोलावणंही कुठल्याही प्रश्नाशिवाय मान्य झालं…
कृष्णार्पण… श्वासातला श्वास तीच नेणिव… जाणिवेच्याही पलीकडची… कालानुगतिक… अव्याहत… मी … माझं.. मला… कुठं मागं सुटलं आणि कधी .. तेही ना ठावे…
तो नेमून देत होता ते करणं … आणि केल्यावर त्यालाच अर्पण करणं… सहजी… देवाला पोचतं ते हे … असून नसणं… तू देतोयस ते मान्य .. आणि तुझ्यातच विलीन करायचं तेही मान्य …
बुवा बोलत होते…

कित्येक वर्षांनी हे उत्तर मिळणार होतं … सहजी…
अट्टाहासाने शोध न घेताही आत आत झिरपत होतं…
गोष्ट ना आजीची राहिली .. ना तिच्यासाठी आलेल्या पुष्पक विमानाची…
झिरपत गेलं … अणुरेणूत …कृष्णार्पण… कृष्णार्पण… कृष्णार्पण…
जे करतो त्याचं श्रेय मला हवं… मला हवं…
कशाला ग बाई..
म्हण कृष्णार्पण आणि हो मोकळी…
अंतर्बाह्य रिकामी…
श्रेय साचेल तीळातीळाननं… अहंभाव वाढेल मणामणानं…
देव आहे की नाही … हा भाग सोड.. तू तर आहेस ना…
मग करत रहा… आणि अवकाशात रिती होत रहा… रिती होत रहा … रिती होत रहा…
कृष्णार्पण … कृष्णार्पण … कृष्णार्पण…

Neelkanti Patekar™ &©
Oct 25th 2020.
16.34 pm